:~*~ W u t _ S u d L o h ~*~:

 

 

งานโปรเจ็คก็กำลังเดินไปได้ด้วยดีอ่ะนะ

แต่ทำไม๊ทำไม

พอมาแตะ VB อ่ะ

ให้มันทำงานติดต่อกะ MATLAB

มันเกิดอาไรขึ้น

โค้ดที่เคยรันใน MATLAB ได้แบบหนึ่ง

พอรันผ่าน VB กลับออกมาเปนอีกแบบหนึ่ง

ทั้งๆที่ลองดูแล้วว่าดาต้าที่เข้าไปก็เหมือนกัน

โค้ดที่คำนวณในส่วนนั้นก็เหมือนกัน

แต่มันได้ผลไม่เหมือนกันนี่ดิ เซงเลย

นั่งหาวิธีแก้มันอยู่ตั้งนาน

แก้ยังไงก็ไม่ได้

ลองเขียนโค้ด MATLAB ขึ้นมาใหม่

ให้ทำงานเหมือนโค้ดส่วนที่เสียไป

พอรันออกมา ก็เหมือนกัน

พยายามแก้ทุกทางแล้วจิงๆ

วันนี้ก็คงเปนวันที่ 4 ได้แล้วอ่ะ

ที่ต้องมานั่งแก้ ERROR ที่มันเปนเพราะไรก็ไม่รู้

แต่จะพยายามเขียนโค้ดใหม่ต่อไปเรื่อยๆ

ไม่งั้นมีหวัง....ตาย

ถึงแม้ว่ามันจะผิดพลาดไปแค่ส่วนนึงของโปรแกรม

แต่ความถูกต้องลดลงละก็..นะ เหอๆๆๆ

 

 

เฮ้อ....อุตส่าว่าใกล้เส็ดแล้วแท้ๆ เชียว

เจอหินถล่มขวางทางซะงั้นอ่ะ

 

 

 

ไปเดินงานองค์พระกะนางสาว อิสราภรณ์

กะจะไปหาซื้อไรกินนิหน่อย

ให้มันแปลกประหลาดไปจากอาหารการกินเดิมๆ

ที่ไม่เคยห่างจาก เต็นท์เขียว หน้า ม. ได้เลย

ก็ไปเดินดูของเรื่อยๆ แต่ไม่ได้ซื้อไรมาหรอกนะ

ที่กะไว้คือ กินลูกเดียว

 

แต่แผนถูกทำให้พังทลายลงด้วยมือของเหล่าผู้จัดงาน

เกิดอะไรขึ้นครับท่าน!!!

ทั้งๆที่กะจะซื้อไรกิน

แต่กลับแทบไม่ได้ซื้อไรเลย

มันเป็นเพราะว่า

มันดัน แจกฟรี ชิมฟรี ครับ

เดินไปปุ๊บ ซื้อหนังไก่มาเดินกิน 20 บาท

กะลังว่าจะซื้อน้ำกินซะหน่อย

เจอ เจเล่ แจกฟรีครับ

เลยไปรับมากินคนละถ้วยกะอิสราภรณ์

เดินไปอีกด้านนึงคับ

เจอ เอฟเอฟ กะลังแจกให้ชิมฟรีครับ

อิสราภรณ์ไปรับมาชิม

ที่เหลือนายวุดเหมาหมดถ้วย

แถมข้างๆ เอฟเอฟ คับ

มีแจกน้ำ ดีโด้ ให้กินกับ เอฟเอฟ ด้วยคับ

อิสราภรณ์ก็รับมาอีก

และในด้านเดียวกัน ยังมี ไวไว แจกอีก

อิสราภรณ์มีบอกให้นายวุดรีบกินถ้วยเอฟเอฟให้หมดเร็วๆด้วย

เพื่อจะได้ไปเอา ไวไว มากิน

แต่เปนที่น่าเสียดาย

เค้ายังต้มไม่เส็ด มันยังไม่เดือด ก็เลยเดินผ่านไป

แล้วก็เลยจบที่ซื้อ ไข่ปลาหมึก กิน อีก 20 บาท

 

รู้สึกได้เลย แบบว่า

ถ้าคุณไม่อยากเสียตังในการกิน มาเดินงานองค์พระซะ

มีให้ชิมตลอดทุกด้านเลยคับ

ถ้าผมเปนคนจน คงไปเดินวนจนเอามาขายต่อได้เลยล่ะ

5555

 

 

แค่ไปเดินกินฟรีก็รู้สึกละอายแล้ว อิอิ

 

 

 

 

ขอเริ่มจาก ไปถามราคาแรมมา

ddr 1 ทั้ง 512 MB และ 1GB

ไปถามมา 3 ร้านด้วยกัน

ร้านแรก 1500 กะ 1800

ร้านสอง 1100 กะ 2100

ร้านสาม ราคาใกล้เคียงร้านสอง

 

พอวันต่อมาตัดสินใจไปอัพเลย

กะจะไปอัพ 1 GB

ก้อเลยไปร้านแรก

เพราะมีคนรู้จักด้วย

แต่พอถึงเวลา

ดันมาบอกว่า ไม่มี 1 GB

ที่บอกราคาไปเปนของ DDR2

DDR1ไม่มีใครเขาผลิต 1 GB กัน

ไปถามไอ้ร้านที่สอง

แม่งก็บอกว่าไม่มีสต็อก

ร้านสามอยู่ไกล

ก็เลยไม่ไป

 

สรุปก็ได้ แค่ 512 MB

แต่พอเอามาใช้ก็รู้สึกว่า

เห้อแค่นี้ก็เพียงพอและ เร็วขึ้นจิงๆ

 

แต่ที่ขัดจิตมีเพียงสิ่งเดียว

คือเขาบอกว่า DDR1 ไม่มีทำ 1GB

ก็เลยขัดจิตตรงที่ว่า

 

"แล้วไอ้บ้าไหนตั้ง 3 ร้าน มันบอกราคากูวะ!!!"

 

 

มาแสดงให้เห็นถึงความรวยในช่วงนี้

วันอังคารไปพันทิพ

ไปซื้อ notebook HP มา

ส่วนในวันเสาร์ก็ไปงานคอมมาร์ท

ก็คงไม่พ้น HP อีกแน่ๆเลย

เปนไงล่ะ ภายใน 1 อาทิด

ไปซื้อ notebook ตั้ง 2 เครื่อง

 

รวยมะล่ะ

 

แต่ไม่ใข่ของกรูเลย

ไปซื้อเป็นเพื่อนคนอื่นเขา

ไปเปนคนช่วยดู

555

T_T

 

ส่วนตัวเองก็ทำได้อย่างมากแค่มองดู

อยากได้แจ่มๆซักเครื่องจัง

อิอิ+ฮือฮือ

เปนความสุขที่ได้ดู+ความเศร้าที่ไม่ได้มี

 

 

 

เนื่องจากว่างจัดอ่ะนะ

แล้วก็ไม่มีไรทำ

บังเอินเข้าไปดูสเปซนางสาว บัว(นามสมมติ)

ก็เลยนึกห่าไรไม่รู้นั่งเขียนโค้ดขึ้นมาได้ตัวนึง

ถ้าคนเป็นโปรแกรมก็คงจะอ่านเข้าใจดี

คนที่ไม่เคยเรียนอาจอ่านไม่ออก

แต่ก็คงพอเข้าใจบ้างล่ะ

ไปดูกาน

void main()

{

   เจอรักแท้=FALSE;
   คุณคิดว่าใช่==TRUE;
   while(เจอรักแท้==FALSE)
      {
         มีแฟน:
         while(คุณคิดว่าใช่==TRUE)
           {
               if(ทะเลาะและเลิกกะแฟนปัจจุบัน==TRUE)
                  {
                        ลืมไอ้เหี้ยนี่ซะ(คนรักปัจจุบัน);//เปนฟังชั่น
                        คนรักปัจจุบัน++;//เปลี่ยนเป็นคนใหม่และ
                  }
               if(รีเทิร์นรักเก่า==TRUE)
                  {
                        คนรักปัจจุบัน=คนรักเก่า();//ฟังชั่นหาคนรักเก่า
                  }
               if(เค้ามีคนใหม่==TRUE)
                  {
                         ลืมไอ้เหี้ยนี่ซะ(คนรักปัจจุบัน);//เปนฟังชั่น
                         คนรักปัจจุบัน++;//เปลี่ยนเป็นคนใหม่ซะ
                  }
               if(เราแอบมีกิ๊ก==TRUE)
                  {
                          if(รัก(กิ๊กใหม่)>รัก(คนรักปัจจุบัน))
                                คนรักปัจจุบัน=กิ๊กใหม่;
                   }
               if(ได้แต่งงาน(คนรักปัจจุบัน)==TRUE)
                   {
                          break;
                   }
           }

         if(อยู่คู่กันจนตาย(คนรักปัจจุบัน)==TRUE)
            {
                  เจอรักแท้==TRUE;
            }
         if(หย่ากัน(คนรักปัจจุบัน)==TRUE)
            {
                  หย่า(คนรักปัจจุบัน);
                  goto มีแฟน;
            }
     }

     printf("ดีจายด้วย คุณเจอรักแท้แล้วนะ");

}

 

 

อ่า...เปนไง ดีจายมะ นางสาวบัว(นามสมมติ)

ที่วุดเขียนโค้ดนี้ให้บัว

ความจิงใช้ได้กะทุกคนอ่ะนะ

ตอนนี้ชีวิตบัวอยู่ใน loop while อันในอ่ะ

จะหลุด loop นั้นออกมาได้ก็จนกว่าจะแต่งงานล่ะ

 

และถึงทุกๆคนรวมทั้งไอ้พงเพื่อนรัก(นามสมมติ)

ชีวิตคนเรามันจะเจอรักแท้ก็ต่อเมื่อเราได้อยู่กะเค้าจนตายอ่ะนะ

และโค้ดนี้มันยังมี error ตรงที่ว่า

ชีวิตคนเราบางทีมันอาจไม่ได้เจอรักแท้ไปจนตาย

อ่าๆๆๆๆ ไม่ได้แช่งใครนะบอกไว้ก่อน

 

ส่วนนี่คือโค้ดของตัววุดเอง

 

void main()

{

   วุฒหน้าตาดี=TRUE;

   while(วุฒหน้าตาดี==TRUE)

      {

            เพื่อนๆโห่();

            printf(" กูหน้าด้านอ่ะ ทำไมอ่ะ 555 ");

      }

}

 

loop แบบนี้มันจะรัน Infinity นะจ๊ะ

เพราะเงื่อนไขเปนจิงตลอดกาล

เรียกว่า "loop วุฒหล่อ Infinity ไม่มีเปลี่ยนแปลง"

 

 

 

จบความติงต๊องของกระผมในยามว่างจัด

 

 

 

 

 

 

วันพุธที่ผ่านมา

ได้ไปดูหนังกะเพื่อนเก่ามา(ไอ้พง)

ไปดูโอปปาติกกับมันมา

ลีโอ พุฒ เท่ห์โคตรๆคับท่าน

เนื้อเรื่องกะความสนุกก็อยู่ในระดับธรรมดา

แต่ก็ชอบมากกว่าหนังตลกไทยเด๊วนี้อ่ะนะ

แต่ย้ำครับว่าเรื่องนี้ ลีโอ พุฒ เท่สาดดดดดดดดด

ออกมาก็ หนังจบอารมไม่จบ

ตาม concept ของ SF เลย

ก็บ้ากันไป 2 คน

 

ออกมาก็ไปแดก KFC

ใจจิงอยากกินฟูจิมากมาย

แต่มันแพงไป

วันนั้นต้องซื้อของให้พี่ด้วยสิ

ก็เลยไปลง KFC

ไปกะมันทีไร

กลายเป็นตัวแดกไก่ทุกที

5555

 

พอกินอิ่ม ก็ไปหาซื้อการ์ตูน

ตอนแรกกะว่า ที่ต้องซื้อจะเสียแค่ 3-4 ร้อย

ไปๆมาๆ ค่าการ์ตูนอย่างเดียว 500

งิดเลย(แต่ก็ซื้ออ่ะนะ 555)

แล้วก็ไปเดินๆดูโมเดลกันต่อที่ชั้นต่างๆ

แล้วพี่ชายก็ได้ฝากซื้อดัมเบล

ก็ยืนเลือกยืนคุยอยู่นาน

ว่าจะเอากี่โล คุยไปก็ยกไปเรื่อยๆ

4 โล บ้างล่ะ 5 โลบ้างล่ะ

สุดท้ายก็ซื้อ 4 โลมา(ไม่ได้ซื้อ 4 ปลาวาฬ 555)

 

พอซื้อเส็ดหมดทุกอย่างก็ไปนั่งที่แม็คต่อ

ปะมาน 4โมงเย็น ถึง 1 ทุ่มได้

นั่งคุยกันไป เล่ากันถึงอดีต

มันก็ซื้อของมานั่งแดกอีก

ไม่รู้ไปหิวมาจากไหน KFC ก็กินไปแล้ว

พอคุยอดีตกะมัน ถามข่าวคราวคนอื่น

ยิ่งพูดแล้วยิ่งเศร้าไงไม่รู้

มันเหมือนกับว่า

ชีวิตตั้งแต่ ม. ต้นกูทำอะไรไป

กูเสียอะไรไปบ้าง

แค่นึกว่า math เขาสอนอะไรกู

กูเรียนอะไรไปบ้าง

ยังนึกภาพไม่ออกเลย

ไม่คุ้นเลยสักนิด

เช่น diff integrate นึกไม่ออกจิงๆ

ว่ากูเคยเรียนด้วยเหรอ

ชีวิต ม.ปลายก็ไร้สาระ

จนรู้สึกว่า

อยากกลับไปสนุก

อยากกลับไปตั้งใจเรียนใหม่

อยากกลับไปทำอะไรอีกหลายๆอย่างที่คุ้นเคย

ที่เราได้ลืมความรู้สึกเหล่านั้นไปแล้ว

อยากย้อนกลับไปแก้ไขในทุกๆสิ่ง

มันเป็นความรู้สึกที่เศร้าๆปนหดหู่ยังไงไม่รู้

คงเป็นเพราะว่าใกล้เรียนจบแล้ว

จะไม่ได้สนุก ไม่ได้เที่ยวกะเพื่อนอีกแล้ว

ช่างรู้สึกเศร้าจิงๆ

จากสมัยเด็กที่เคยมองว่า

กรูต้องทนเรียนไปอีกเป็นสิบปีกว่าจะจบมหาลัย

แต่พอมาถึงจุดนี้ ที่ยืนอยู่ตรงนี้

เวลาเหล่านั้นมันช่างสั้น และผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เหลือทิ้งไว้เพียงแค่ความทรงจำที่เลือนลาง

เฮ้อๆๆๆๆ

มิน่าล่ะ คนที่ทำงานแล้วถึงบอกว่า

ชีวิตวัยเรียนอ่ะดีที่สุด

มันก็น่าจะจิงอ่ะนะ

 

วันนั้นกลับมาบ้าน พอตื่นมาอีกวัน

โอ้แม่เจ้า รู้สึกปวดแขนแฮะ

เปนเพราะดัมเบลแน่ๆ

เสือกยืนคุยไปยกไป

ไม่รู้ว่ายกไปกี่ครั้ง

5555

 

 

อ้ายพง ดีจายจิงๆที่วันนั้นได้ไปกะมึงอีก

ได้คุยเรื่องเก่า

ได้นึกถึงเรื่องราวเก่าๆ

ที่แม้แต่ตัวกูเองก็ลืมไปแล้ว

ขอบจายที่ไปเปนเพื่อน และช่วยยกถุงหนังสือให้

5555555555

 

เสาร์นี้ไปเตะบอล เจอแก๊งเก่ากันอีกที

กูอยากเจอพวกเมิงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

 

 

ไปดูหนังกะแม่มา

บอดี้ศพ 19

พอได้ไปดูที่โรง

เออแฮะ มันก็ทำได้ดีอ่ะนะ

ต่างกะดูแผ่นผีจิงๆ

อนิเมชั่นนับว่าโอเคมากเลย

สำหรับหนังไทยอ่ะนะ

ชอบมากโดยเฉพาะตอนเริ่มอ่ะ

ที่มันเป็นถ่ายพวกตึก

กะมุดลงท่ออะไรปะมานนั้น

ดูสวยดี ชอบๆ

เพลงก็หลอนดีด้วย

 

ไว้วันอังคารจะไปดูหนังอีกที

กะว่าจะดูซัก 2 เรื่อง

Surf Up กะ โอปะปาติกะ

555 สบายใจจิง

เที่ยวเล่นและผลาญเงิน